MINIART 35313 1:35 Soviet Jeep Crew

Armia Czerwona w latach 30. XX wieku przeżywała bardzo intensywny rozwój, znaczony między innymi motoryzacją oraz mechanizacją wielu związków taktycznych. Tworzono wiele nowych brygad, a później także, korpusów pancernych, jak również motoryzowano trakcję artylerii – polowej czy przeciwlotniczej.

Wszystko to sprawiało, że sporą rolę zaczęli odgrywać kierowcy odpowiedzialni za kierowanie i najprostsze naprawy tych wszystkich pojazdów mechanicznych.

Wraz z rozpoczęciem wojny niemiecko-radzieckiej w dniu 22 czerwca 1941 roku oraz w związku z gigantycznymi stratami poniesionymi w pierwszych miesiącach tejże wojny, Armia Czerwona zaczęła wyraźnie cierpieć na spore braki w zakresie ciężarówek czy pojazdów terenowych (odpowiedników amerykańskiego Willys Jeepa).

Braki te były jeszcze widoczne w toku bitwy pod Kurskiem (lipiec 1943 r.), kiedy to Front Centralny posiadał jedynie ok. 29.300 wszelkiego typu samochodów ciężarowych, tak w formacjach polowych, jak i logistycznych.

Dodajmy – mowa tutaj o zgrupowaniu wojsk liczącym ponad 700.000 ludzi! Owe braki wiązały się z niemałymi problemami gdy idzie o sprawną logistykę, dowóz zaopatrzenia trakcją kołową czy szybki przerzut sił.

Bez wątpienia Armia Czerwona była w znacznie mniejszym stopniu zmotoryzowana w owym czasie, aniżeli armie amerykańska czy brytyjska.

Warto też dodać, że sporą część wozów ciężarowych Armii Czerwonej stanowiły otrzymywane w ramach programu Lend-and-Lease samochody Studebaker. Do państwa radzieckiego trafiło też sporo pojazdów Ford GPA czy Willys Jeep.